Lo Pifraire D'aprés Félix Arnaudin et dit par eric Astié

  

Qu'i avèva un còp un gojat qui èra hòrt abile en hòrt de causas.

Èra sustot hòrt bon sonaire : n'avèva pas son parion per har retrenir lo pifre, e, coma anava sovent har dançar tantòst d'un estrem, tantòst de l'aute per s'amassar quauques sòus, èra vengut a la fin que l'aperavan pas mei sonque : lo Pifraire.

Un jorn se'n tòrna d'una assemblada, en passar suu bòrd de l'arriu, se va véder aus sons pès un gran brochet estenut aquí suu sable, tot boca-obèrt : semblava dejà mitat mòrt.

— Adiu Pifraire, ce ditz lo peish.

— Adiu brochet, ce ditz l'aute.

— E'm volerés pas har un servici ?

— Perqué pas, se poish ?

Totara, en sautar, soi tombat en hòra de l'arriu e que vau perir ací, ic vedes, se venes pas a la mea ajuda. Tòrna-me hens l'aiga te'n pregui. Se jamei au ton torn te tròbas en las cuentas, que harèi jo tanben tot çò que poderèi per tu.

— He ! Que vòs tu jamei poder har per jo ! ce ditz lo gojat en arríder.

— Saben pas...» ce ditz lo brochet.

Lo Pifraire qu'amassa lo peish, lo pòrta dens l'aiga e se tòrna préner lo camin, en bèth shiular.

d'après Felix Arnaudin Contes de la Lana Gran

Gasconha 1887

Ajouter un Commentaire


Code de sécurité
Rafraîchir

ivvcestquoi

Mentions légales

logocreative

Ce(tte) œuvre est mise à disposition selon les termes de la Licence Creative Commons Attribution - Pas de Modification 3.0 France.